A construcción do pequeno museo da Colexiata xurde como a necesidade de crear un lugar digno e seguro para garda-las xoias (cofre de seguridade) e con posibilidades de ser visitado. As súas dimensións obrigan a unha proximidade nos detalles e a unha escala de certa intimidade, que se complica coa búsqueda da unidade e continuidade espacial do recinto. A dificultade para ubicar a escaleira, suxire a transformación do propio museo en escaleira. Matízanse as diferencias funcionais (acceso, antesala e o propio museo) e espaciais no que se vai conigurando. A escaleira-museo vai adquirindo diferentes tratamentos a través da luz, pavimentos, paramentos, cor e detalles de varanda para potenciar estas ideas. Na fachada resalta este carácter unitario. Utilizase como elemento de concordancia co que lle rodea, a mesma idea do proceso constructivo de fachada, é dicir, elementos acristalados, recercados, de xambas pétreas, que á súa vez enmarcan elementos cegos brancos