Centro de Saúde da Praza da Constitución

Centro de Saúde Praza da Constitución

 

O Centro de Saúde do Casco Vello de Vigo ocupa un antigo edificio situado no lado norte da Praza da Constitución de Vigo, coñecida populareme como a Praza Maior de Vigo. Esta praza, declarada xunto coa Colexiata de Santa María como Patrimonio Histórico Artístico pola Xunta de Galicia en 1946, sitúase na entrada do Casco Vello ao final dá Rúa Policarpo Sanz, en dirección cara a Porta do Sol. Trátase dunha praza porticada en tres das suas frontes onde encontrábase antigamente o concello, reconvertido hoxe en día na Casa Galega da Cultura.

 

O señorial edificio que alberga o Centro de Saúde concebiuse na súa orixe como un edificio exclusivamente residencial, pero co paso do tempo irá evolucionando e reconfigurándose no seu interior chegando a albergar unha coñecida tenda de antigüidades, por esta razón herdará ou nome de Edificio Arte, nome co que é coñecido tradicionalmente. Trátase dun edificio en esquina, situado na intersección dá Rúa Joaquín Yáñez e a Rúa Triunfo, un edificio compacto e contido nas suas formas e detalles pero con moita presenza na praza, situándose nela coa suficiente entidade como para funcionar como unha peza importante na súa configuración. As dúas fachadas que dan ao exterior teñen unha composición regular de tres e catro ocos dende a planta baixa ata a segunda altura, exceptuando a fronte de acceso cuxo esquema de ocos, algo máis irregular, difire do resto do conxunto.

 

Dentro do proxecto de “Abrir Vigo ao Mar” levado a cabo polo Consorcio da Zona Franca de Vigo incluíase trasladar a este edificio histórico o Centro de Saúde do Casco Vello que encontrábase no desaparecido edificio de Sanidade Exterior. Para iso levarase a cabo un investimento de case dous millóns de euros para unhas obras de rehabilitación que comezarán no ano 2001 e que non rematarán ata o 2003, con case seis meses de atraso debido á aparición de restos da antiga muralla de Vigo e de depósitos arqueolóxicos no soar durante as obras de restauración.

 

A intervención de Alfonso Penela no exterior baseouse en potenciar e remarcar os ocos para a máxima entrada de luz e nunha limpeza de elementos superfluos de fachada, que revestiu e pintou de branco. Na súa organización interior sitúa unha escaleira dun só tramo próxima á fachada sur, e envorca cara á outra fachada as dependencias médicas, as consultas e o núcleo de aseos, vinculando todo mediante un espazo intermedio que funciona como sala de espera e que permite xerar unhas circulacións rápidas e fluídas nun marcado eixe lonxitudinal. No interior destaca o uso da madeira por riba de todo, que lle confire ao conxunto unha enorme sensación de calidez e sosego e que combina notablemente con outros materiais como a pedra, o aceiro inoxidable, o aceiro corten e o cinc para a cuberta, materiais que xa utilizara na rehabilitación da Fábrica de Salgadura de Aldán (2008) que alberga a Casa de Turismo de Aldán e na rehabilitación da Casa Arines (1998) que alberga o Instituto Camões, galardoado co Premio Irmáns Gómez Román.

 

No Centro de Saúde do Casco Vello, igual que no edificio do Instituto Camões e na Casa de Turismo de Aldán, Alfonso Penela deixa de lado a súa vertente máis experimentadora en virtude dunha racionalidade, establecendo con grande habilidade e contención un diálogo entre o tempo histórico e o tempo presente, entendendo os condicionantes das preexistencias e tomando postura en función dos particularidades de cada caso, que asume e desenvolve con soltura. Nesta intervención, historia e vangarda danse de novo a man nunha obra que denota racionalidade, compromiso e sensibilidade, e que será recoñecida co Premio GranDeArea de achega á Arquitectura no ano 2002.

Related posts

Top