Entrevista: Antonio Amado, profesional e docente (I)

Entrevista Antonio Amado | Praia de Niñóns

Antes de comezar, dar a gracias a Antonio Amado pola axuda que nos ofreceu para levantalo proxecto e ofrecerse como arquitecto de indias, nas nosas infinitas peticións.

 

Parte I: Quen es e como ves a arquitectura?

  • Ola Antonio, antes de anda, coñecerche como persoa, lugar de procedencia, onde estudaches?

Nacín na Coruña en 1956, pero crieime en Feira do Tres, preto de Miño. Estudei todo o bacharelato no Instiuto de Monelos na Coruña. Empecei a carreira en 1973 en Valladolid, pero volvín dous anos máis tarde, cando se abriu a da Coruña, onde terminei en 1983. Desde o ano 1990 son profesor na Escola de Arquitectura desta cidade.

  • Creo que era unha pregunta obrigatoria, que é para ti a arquitectura?

É como preguntarlle a un avogado que é a xustiza ou a un biólogo que é a vida, preguntas sinxelas pero con respostas moi difíciles. Non podería inventarme unha frase asombrosa e rotunda para responder a esta pregunta. Con todo, pensando nisto e no que supón para min, véñenseme á cabeza unas cantas cousas e sobre todo sensacións: unha paixón, unha forma de vida, unha profesión que me deu desgustos pero tamén unas cantas satisfaccións. O que si teño moi claro é que si non fose arquitecto eu sería diferente, pensaría, gozaría da vida e viaxaría doutro xeito, vería un cadro ou calquera obra de arte sen pensar por exemplo en todo o proceso creativo que hai detrás.

  • Ademais de arquitecto, es profesor na ETSA da Coruña, que aporta esa dualidade profesor/arquitecto? Que implica na vida real? É fácil?

Sen dúbida a docencia enriquéceche como arquitecto porque che obriga a estar ao día e sobre todo implica que teñas que estudar e pensar nas cousas antes de transmitirllas aos teus alumnos. Sen ir máis lonxe, antes de contestar esta pregunta, estaba terminando de preparar unha clase de Terragni. Coñecía a súa obra por libros, revistas e viaxes, pero aprendín moito máis preparando clases sobre él que durante os anos anteriores. Pedir aos alumnos que analicen as súas obras supón reflexionar e explicar por que os seus edificios merecen ser estudados. Fai un par de anos, charlando cun bo arquitecto que foi o meu profesor e agora está xubilado, pregunteille se botaba de menos a escola. Díxome que sinceramente non, que o que si botaba de menos era ter que preparar as súas clases… Sobre si é fácil, trátase de organizar o teu tempo e depende da cantidade de traballo que teñas, evidentemente. Algunhas veces podes estar apurado con algún proxecto pero as clases son sagradas e prioritarias.

Pazo de Lestrove | Antonio Amado

  • Como ves a arquitectura?

Cómo a percibo, en directo sempre que podo, coñecín demasiadas obras a través de fotografías e planos que unha vez visitadas entusiásmanme ou decepcionan. Recordo que o meu primeiro “shock” en arquitectura foi na Vila Saboya, en 1979. Coñecía a obra por planos e fotos que non me dicían gran cousa, nin entendía a razón do seu mito. Pero non me podía imaxinar para nada as sensacións que tiven cando estiven alí. Ía cun amigo, unha tarde chuviosa de verán, non había ninguén, o vixiante -creo que estaba entretido co Tour de Francia…-, ¡deixounos as chaves! e alí estivemos un par de horas, cada un polo seu lado. Desde entón, sei que ata que a visito non me quedo cunha opinión definitiva. Por certo, nunca quixen volver a Vila Saboya, para non estragar aquel recordo.

  • Como che enfrontas cos proxectos?

O papel en branco, evidentemente impón, pero por experiencia sei que é cuestión de tempo e de dedicar o maior número de horas posible ao proxecto. Autoimpóñome unha estrita organización no traballo e nos tempos. Aínda que si podo, estou cambiando cousas ata o último momento. Recoñezo que os proxectos prodúcenme bastante “stress” aínda que gozo dun xeito un tanto masoquista. Iso si, os momentos nos que un resolveu os problemas que van xurdindo e cre que vai polo bo camiño son impagables. Realmente, ata moito despois de que a obra termínase non me quedo tranquilo, e nunca deixo de pensar o que cambiaría. No que se refire ao proceso, a relación co emprazamento e a resolución do programa adoitan ser o punto de partida. Non me interesan demasiado as construcións que teñen unha relación pouco comprometida co lugar. No meu caso, traballo completamente só, excepto instalacións, estruturas, etc. O cal ten as súas vantaxes e inconvenientes, non discutes nin cedes en nada, pero tamén sabes que renuncias a achegas que poderían solucionar atoramentos. Tamén trato de ser moi autocrítico pero sen chegar a quedarme bloqueado.

  • Que obra das que tes é a máis especial?

Máis que algunha obra “especial”, quedaríame con partes dalgunhas das que quedei satisfeito no seu momento porque conseguín resolver algún problema que me parecía complicado: a implantación na parcela do Centro de Saúde do Castrillón ou a do comedor do campus de Oza, a adaptación do novo ao preexistente no Pazo de Lestrove, quizais o tratamento cromático do Polideportivo de Arzúa… Algunhas tiveron certa repercusión pero outras pasaron desapercibidas e con todo foron moito máis difíciles para min. Pero quédache a satisfacción interna, claro.

Parte II

Imaxen principal Flickr de Antonio Amado

Related posts

Top